Koffertjes

Onderweg naar de peuterspeelzaal met W. en zijn boezemvriend L. beide drie en stront-eigenwijs. Ook hebben ze allebei hun eigen woorden: W. zegt 'koffertjes' tegen poffertjes, L. zegt 'poffer' tegen koffer.....

Wat tot een hilarisch gesprek leidde in mijn auto met

W.: 'Wij gaan koffertjes eten'
L.: 'Ik vind poffers niet lekker'
W: 'Koffertjes zij wel lekker'
L.: 'Niet bah, die kun je niet eten'
L.: 'Niemand eet poffers'
W.: 'Welles, he mamma?'
L.: 'Nee he W-mamma?'

Het werd een heuse ruzie. Gelukkig passeerden we net op tijd een tractor met giertank, waardoor de aandacht direct op iets anders gericht was.

een nieuw bed

Ging bij de oudste de overgang van ledikant naar Groot Bed erg soepel, bij onze middelste leverde het nogal wat problemen op.

Ineens kwam ie elke avond zijn bed uit en was het drama. Terwijl hij in de winkel toch echt dit bed had aangewezen en hij de eerste avond om 17.00u. al naar bed wilde. Daar kon het dus niet aan liggen. Maar blijkbaar was het toen het puntje bij het paaltje kwam een HEEL ENG BED.

Na een paar avonden soebatten, zijn bed wat kleiner gemaakt met een paar kussens en een klamboe, kwaad worden, hem steeds terugleggen etc. in overleg met wat collega moeders maar bij hem blijven zitten. Met mijn rug naar hem toe, een boek lezen. Met de afspraak dat ik naar beneden zou gaan als hij uit zijn bed zou komen, of tegen mij zou praten. Om hem de kans te geven zijn gedrag te verbeteren had ik twee blokjes bij zijn bed gelegd. Wanneer ik uit zijn kamer zou gaan, zou ik 1 blokje meenemen. Als de blokjes op waren, kwam ik ook niet meer terug.

 

Lees verder...

Is het sexeverschil aangeboren, of is het opvoeding?

Ik was eerlijk gezegd geneigd om te denken dat het verschil tussen jongens en meisjes vooral een zaak van opvoeding was. Natuurlijk zijn er echte meisjes-meisjes, en echte jongens-jongens en andersom, maar ik was er van overtuigd dat  het grootste deel werd bepaald door opvoeding. Inmiddels weet ik beter.

Na al moeder te zijn van twee (hele verschillende) jongens, kreeg ik een dochter. Hoewel ze nog erg klein is -bijna 1- merk ik dat haar interesses echt op een ander vlak liggen.

Voor op de fiets waren de jongens niet blijer te krijgen dan met het onverwacht voorbijkomen van een tractor. G. (1) kijkt vooral naar de vogeltjes, honden, voorbijgangers of mijn fietsbel, mijn enthousiasme over de tractor volledig negerend. Voor bussen geldt hetzelfde...terwijl dat bij de mannen zo ongeveer hun eerste woord was.

Ons huis is met twee knulletjes bezaaid met auto's, kiepwagens, takelwagens en meer rijdend materieel maar G. speelt er niet mee, hoewel ze al goed kruipt en zit. Haar broers waren op deze leeftijd al vreselijk geinteresseerd in wielen, en de wat grotere auto's. G. is het liefst bezig met een verdwaalde pop die ze ineens ergens vandaan heeft gehaald, en zij voelt zich enorm aangetrokken tot het keukentje dat broer W. (3) voor zijn verjaardag kreeg....

to be continued....

 

De eeuwige eetstrijd

Hoewel ik echt vreselijk mijn best doe om een coachende moeder te zijn, sluipt er af en toe een nanny-achtige vastberadenheid in mij en ga ook ik de strijd aan met mijn (net) 3 jarige W. over eten.

Met als resultaat dat hij huilend aan tafel zit en zijn bord omkeert op tafel, met zijn bestek gaat gooien, en helemaal niets eet. En ik de wanhoop nabij....

Gelukkig kreeg ik op tijd een beter idee. Positief gedrag wordt beloond met een sticker voor de stickerkaart. Dus gezellig aan tafel, netjes eten en van alles in elk geval een hapje proeven wordt beloond met een sticker. En 6 stickers betekent ZELF bepalen wat we die avond eten.

Het is al 4 avonden gezellig tijdens het eten, zelfs de paprikasoep met kidneybonen leverde geen enkel probleem op! Geen strijd, geen gedoe, we zitten weer gezellig aan tafel!  

panty

Ik heb een panty aan.

W. (3) kijkt verwonderd en vraagt 'Mamma, wie heeft jouw been geverfd?'